Soms is het een klein wonder dat een boek wordt gepubliceerd. Dat geldt ook zeker voor dit boek wat in 2008 verscheen bij Uitgeverij VanDorp Educatief en is geschreven door Eva Wiklund. Het boek was nooit in het Nederlands verschenen als er niet een geëmigreerd Nederlands echtpaar was geweest, dat dit boek te lezen kreeg om de Zweedse taal te leren. Dit echtpaar, Ben en Nicòle Heerland, was zo onder de indruk van het levensverhaal van paralympisch zwemkampioen Anders Olsson, dat zij zich sterk hebben gemaakt voor een Nederlandse uitgave. Die is er dus ook gekomen.
Begin van alle ellende
In 1975 gaat het mis. In de gymzaal probeert Olsson een halter op te tillen. Dat gaat fout en in het ziekenhuis wordt geconstateerd dat de uitgroeisels die de tussenwervelschijven in zijn ruggengraat op hun plek moeten houden op verschillende plaatsen zijn afgebroken. Eigenlijk mag hij nu helemaal niet meer sporten, maar later geeft de dokter toestemming om te gaan zwemmen.

Werk en gezin
Op 14-jarige leeftijd stopt Olsson met school en gaat hij aan het werk. Een aantal jaren later, in 1984, ontmoet hij Annika en in 1988 krijgen zij een zoon, Andreas. In 1990 traint Olsson inmiddels regelmatig samen met een vriend in het kanaal. Daarnaast wordt er fanatiek gefietst, hard gelopen en gelanglauft. Enkele jaren later, in 1996, gaat het definitief mis.

Medische missers
Het gaat al een tijd niet goed, zowel op het werk bij de ijzerfabriek als bij zijn intensieve trainingen. Volgens de arts is het de oude blessure uit zijn jeugd die nu opspeelt. De betreffende wervels worden vastgezet, waarna de pijnklachten zouden moeten verdwijnen. Het loopt echter geheel anders. Na een zeer pijnlijke periode wordt hij opnieuw in het ziekenhuis opgenomen. Daarna volgen nog verschillende medische missers, waardoor Olsson uiteindelijk met een halve longcapaciteit in een rolstoel terecht komt.Zijn vrouw Annika heeft al die tijd voor hem gezorgd. In 1999 krijgt Olsson door de weeks overdag zijn eigen persoonlijke assistent, Kjell Eidsell. Tijdens zijn revalidatie is hij bevriend geraakt met Lars Olsson. Hij wijst Anders erop dat hij recht heeft op een schade. Hij krijgt een vergoeding die omgerekend € 30.000 bedraagt.
Revalidatie en uitdagingen
Tijdens drie weken revalidatie in 2000 op Tenerife is Olsson’s spierkracht met 150% toegenomen. Daarna revalideert hij verder in Zweden. Hij begint weer te leven en maakt samen met een vriend lange tochten op een quad. In 2002 neemt Olsson de uitdaging aan om de Vansbrosim te zwemmen. Dat betekent ook dat hij moet gaan trainen. Anders finisht als 98e van de 2.775 mannelijke deelnemers en ver voor zijn vriend. Hij heeft de smaak te pakken, want in 2006 eindigt hij als 8e. Hij krijgt de smaak te pakken en gaat trainen bij Lena-Marie Hagman, winnaar van een aantal gouden medailles bij de wereldkampioenschappen en Paralympics. Zij vindt hem in eerste instantie relatief oud, onzelfstandig en veel te dik, maar zij geeft hem toch een aantal handige tips.
 
Afkicken voor een zwemcarrière
Olsson wil serieus gaan trainen en daarvoor moet hij gaan afkicken van de morfine. Hij krijgt vreselijke afkickverschijnselen, maar zodra hij zich fysiek inzet gaat het beter. In oktober 2002 zwemt hij zijn 1e wedstrijd. In het volgende jaar wordt hij geselecteerd voor een trainingskamp van het nationale team. Daarnaast traint Olsson thuis ook gewoon keihard door. Hij wordt getest en ingedeeld in klasse S5. Later, tijdens een internationale wedstrijd wordt dit bijgesteld tot S6.Een mijlpaal volgt in december 2003. Olsson verbetert het wereldrecord op de 400 m. vrije slag met 11 seconden. Na een 2e wereldrecord twee maanden later wordt hij opgenomen in het nationale team.

Paralympische Spelen in Athene
In september 2004 komt Olsson aan in Athene om deel te nemen aan de Paralympics. Hij is onder de indruk van het enorme Olympische dorp. Hoewel Olsson niet de finale op de vlinderslag haalt, pakt hij wel bronzen medailles op de 50 en 100 m. vrije slag. Maar het klapstuk volgt op de 400 m. vrije slag. Op deze afstand pakt hij Olympisch goud én een nieuw wereldrecord. In Zweden is er een massale ontvangst en volgt er een officiële huldiging. In een radio interview geeft Olsson aan dat hij vanwege de hoge kosten gaat stoppen met zwemmen. Al snel dienen zich verschillende sponsors aan, die het hem mogelijk maken om zijn zwemcarrière te vervolgen.

Langlaufen en marathon
Olsson blijft zijn grenzen verleggen. Hij gaan deelnemen met een prikslee aan de Vasalopp, een langlaufwedstrijd van 90 km. Na enige voorbereiding onderneemt Olsson de tocht. Na ruim 11 uur zal hij finishen. De volgende uitdaging is de marathon van Berlijn, waaraan Olsson met een handfiets meedoet.

Trainen in Australië
Via sponsoring wordt een groot bedrag bijeengebracht zodat Olsson kan trainen in Australië. Samen met zijn vrouw Annika en zoon Andreas gaat hij zich in de komende 3 maanden voorbereiden op het wereldkampioenschap. Naast het vele trainen heeft het gezin er een geweldige tijd, waarin ze van alles beleven.

Perfectioneren zwemtechniek
Anders leert zijn zwemtechnieken te perfectioneren bijvoorbeeld door te starten vanaf het startblok en door bij het keerpunt wat in het boek te ‘voltkeren’ (duikelkeerpunt) wordt genoemd. Olsson werkt daarnaast aan zijn mentale conditie. Al deze zaken resulteren in vele seconden tijdwinst.

Lezingen over omgaan met pijn
Voor patiënten met chronische pijnklachten geven zowel Olsson als zijn vrouw een voordracht. Tijdens 7 bijeenkomsten krijgen patiënten hulp om nieuwe manieren te vinden om met hun pijn om te gaan en zo goed mogelijk verder te gaan met hun leven.

Afb.: www.alchetron.com

Wereldrecord na wereldrecord
Tijdens de open Duitse kampioenschappen in juni 2006 zwemt hij een wereldrecord op de 50 m. vrije slag. Nu heeft hij alle wereldrecords te pakken. Inmiddels heeft hij al meer dan 30 wereldrecords verbeterd. Iedereen wil niet alleen van hem weten hoe hij zich voorbereid om wereldrecords te verbeteren maar ook hoe hij het klaarspeelt om van het startblok te starten, ondanks dat zijn onderlichaam helemaal verlamd is. Het allerliefst willen ze weten hoe hij zonder hulp van zijn benen kan ‘voltkeren’. Hij legt het graag uit. Olsson krijgt zelfs een aanbod om tegen betaling te komen trainen en wedstrijden te komen zwemmen. In Engeland is zwemmen voor gehandicapten een volwassen sport.

En verder
Het boek eindigt met het besluit van Olsson om deel te nemen aan dé triatlonwedstrijd, de Ironman op Hawaï. Over zijn activiteiten die volgen na de in het boek beschreven periode, verwijs ik je graag naar zijn (Zweedstalige) website.